Można zauważyć od jakiegoś czasu wzrost zainteresowania naszego społeczeństwa wschodnimi metodami leczniczymi. Z jednej strony jest to z pewnością związane z bezsilnością współczesnej medycyny wobec wielu chorób lub niezadowalającym postępem leczenia, z drugiej kryzysem zaufania wobec coraz to nowych, nadzwyczajnych, często sprzecznych ze sobą metod leczenia. Współczesnej myśli medycznej można zarzucić także to, że traktuje człowieka przedmiotowo – dopasowuje człowieka w znane sobie schematy a nie próbuje dopasować się do niego – widzi w nim tylko jednostki chorobowe a nie patrzy całościowo. Stąd prawdopodobnie coraz większe zainteresowanie współczesnych Europejczyków dawnymi naturalnymi metodami leczniczymi wykształcanymi i sprawdzanymi przez wieki. Tradycyjna medycyna chińska sięga korzeniami w trzecie tysiąclecie p. n. e. Przez wieki była rozwijana i praktykowana. Od współczesnej medycyny różni się głównie sposobem postrzegania człowieka, traktuje go całościowo, uwzględniając także środowisko w którym żyje. Medycyna chińska wielką wagę przykłada do właściwej diagnozy, starając się znaleźć i usunąć przyczyny choroby a nie zaleczyć je objawowo. Posługuje się przy tym często naturalnymi metodami leczniczymi, docenia znaczenie właściwego sposobu odżywiania, ziół, masażu czy technik takich jak akupunktura i akupresura. Medycyna naturalna oparta jest na niezmiennych i uniwersalnych regułach rządzących prawami przyrody, jej celem jest doprowadzenie do możliwie najpełniejszej równowagi i harmonii energetycznej człowieka, tak aby organizm bez przeszkód odzyskał swój naturalny stan – zdrowie