Grę w tenisa rozgrywano dawniej na terenach otaczających rezydencje możnych, w dużych aulach, których nie mało było w niezliczonych zamkach i pałacach, a także tak jak dziś - na otwartym powietrzu. Ciekawostką jest, że tenisem pasjonowali się sami królowie! Istnieją przekazy, że toczyli ze sobą zacięte mecze. Król Franciszek I otoczył nawet opieką gildię rzemieślników, wyrabiających piłki według ściśle ustalonych zasad.
Nawet w dziele Szekspira "Henryk V" król angielski na ziemi francuskiej dostaje od któlewicza w darze piłki do gry w tenisa.

Korzenie tenisa wywodzą się z XIV-XV wieku, gdy na dworach wielmożów europejskich zaczęła się rozpowszechniać gra nazywana ‘jeu de paume’ (fr. ‘gra dłonią’), będąca protoplastą dla nowoczesnego tenisa. Z początku piłki odbijano gołą dłonią, następnie zaczęto używać rękawic, potem drewnianych pacek, aż nareszcie przyjęła się forma rakiety (wyplatanej sznurkiem lub wykładanej pergaminem).

Przeszłość skrywa kilka sekretów mających związek z tym sportem. Największą z nich (na zawsze owianą mgłą enigmy) jest sprawa dziwacznej punktacji.Utzrymują się dwie teorie mające odpowiedzieć skąd wziął się taki pomysł.
Pierwsza przypomina, że kiedyś nie używano systemu decymalnego. Stosujemy miarę czasu 60 minut i 60 sekund. Koło ma 360 stopni. Kopa to 60 sztuk, mendel - 15. Stosowane dziś przy trzeciej wygranej "40"ma być uproszczeniem od "45".
Odmienna interpretacja odnosi się do związku tenisa z zakładami pieniężnymi. Francuzi zwykli dzielić walutę na cztery części, i każda z nich mogła być stawką zakładu. W XIV wieku monety miały 60 jednostek, więc ćwiartka wynosiła 15 sous, a dwie ćwiartki 30.

Sama nazwa według większości znawców wywodzi się z francuskiego słowa "tenez", (tj.: trzymaj). Śmieszne, że wynalazek zwany "tenisem" opatentowano dopiero w latach 80′ XIX wieku (!) pomimo tego, że jego historia sięgała wówczas przecież kilku stuleci.