Kierownictwo elektryczne w dielektrykach może być uwarunkowane kierunkiem nośników niezależnych elektryczności w trwaniu zakresu elektrycznego. W funkcji od tego, czy nośnikami tymi są elektrony czy tez jony, rozróżnia się w dielektrykach kierownictwo elektryczne pierwszego sposobu, tj. elektronowe i dalszego gatunku, tj. jonowe, zwane dodatkowo elektrolitycznym w service manuals. W niektórych dielektrykach może wystąpić przewodnictwo trzeciego sposobu, kataforetyczne, polegające na postępowania wypełnionych zespołów elementów. Występowanie dokładnego typu przewodnictwamodelu w danym towarze zależy od jego struktury, kondycji, skupienia, temperatury i intensywności pola elektrycznego. W odróżnieniu od przewodników i większości półprzewodników w dielektrykach panującą funkcję odgrywa przewodnictwo jonowe. Z uwagi na to, że towarzyszy mu transport masy, kierownictwo jonowe prowadzi zwykle do zrywu niekorzystnych efektów starzeniowych w service manuals.

Syciwa to dielektryki w płynnym stanie skupienia lub przynajmniej ciekłe w początkowej fazie procesu technologicznego i przechodzące w stan stały po jego zakończeniu. Sprawą syciwa jest zapełnienie szczelin i por gazowych w dielektryku lub w podzespole, a przez to powiększenie jego odporności na rozładowania niezupełne oraz przeciwdziałanie wnikania wilgoci w service manuals. Syciwo może również prostować właściwości dielektryczne impregnowanego produktu. W niektórych częściach i podzespołach syciwa upraszczają odprowadzanie ciepła do otoczenia i pośrednio udostępniają miniaturyzację sprzętu. Syciwa dzieli się na neutralne i polarne. Istotną cechą syciw neutralnych jest bardzo mały tg, podstawową cechą syciw polarnych jest powiększona przenikalność i niekiedy większa trwałość dielektryczna. Przy niezbyt podwyższonych temperaturach syciwa ciekłe są stosowane do wpajania kondensatorów wysokiego napięcia w service manuals. Oprócz olejów pochodzenia mineralnego są również stosowane oleje syntetyczne. Należą do niech mieszaniny chloropochodnych dwufenylu. Wazelina jest używana najczęściej do impregnacji kondensatorów papierowych dla naprężeń stałych. Cerezyna i parafina są zwyczajnymi węglowodorami nasyconymi, różniącymi się rozmiarem cząsteczki.

Stratność dielektryczna. Ubytki w dielektryku polegają na przeistoczeniu energii pola elektrycznego na ciepło. Straty mogą mieć charakter przewodnościowy lub polaryzacyjny. W polu stałym występują tylko ubytki przewodnościowe zależne od rezystywności upływu q. W polu przemiennym występują oba rodzaje stratności i są w zasadzie nierozróżnialne. O pewnej dominacji strat przewodnościowych w polu przemiennym może zaświadczać charakterystyczny spadek krzywej, w przybliżeniu hiperbolicznym w service manuals. Przebiegi takie zawsze odbywają się dla dielektryka w obszarze dostatecznie małych częstotliwości. Straty polaryzacyjne są związane z niezachowawczym postępowaniem przesuwania towarów związanych przy generowaniu i zniknięciu dipoli oraz ich orientowaniu w polu. Niezachowawczy proces generowania się i zaniku dipoli powoduje między innymi charakterystyczne opóźnienie stopniowego zwiększania się polaryzacji, dlatego wszystkie kursy relaksacyjnej polaryzacji charakteryzują się powiększoną stratnością w service manuals. Powstawaniu ubytków dielektrycznych sprzyjają wszystkie defekty konstrukcji ciała, zwłaszcza często występujące tam, gdzie strukturę dielektryka charakteryzuje nieścisłe wypełnienie obszaru przez jony, atomy i cząsteczki. W dielektrykach ceramicznych ubytek może w mocnym stopniu zależeć od wzajemnego poparcia faz szklistej i polikrystalicznej.

Kierownictwo elektryczne w cieczach. Główna rolę w przewodnictwie elektrycznym cieczy o technicznym poziomie nieskazitelności odgrywa mechanizm jonowy i kataforeza. Składowa elektronowa mogłaby być przeważająca tylko w nadzwyczaj nieskazitelnych cieczach niepolarnych, które nie mogą być stosowane w service manuals. Nieduża energia dysocjacji cząsteczek w cieczach popiera gigantycznemu przebiegowi koncentracji jonów swobodnych. W związku z tym kierownictwo dielektryków ciekłych jest w gigantycznym stopniu zależne od możliwej obecności w nich odmiennego gatunku zanieczyszczeń. Przy np. bardzo zgodnym oczyszczeniu oleju transformatorowego można jego rezystowość izolacji zwiększyć w stosunku 10 razy. Najczęściej akceptuje się, że dielektryki ciekłe są roztworami elektrolitycznymi o bardzo małych stężeniach. Metoda mechanizmu elektroprzewodnictwa takich cieczy są miedzy innymi bazujące na kanonie elektrolizy Faradaya, na metodzie Hittorfa określania w service manuals. Liczby przenoszenia mianowanych ze zmiany stężenia elektrolitu w okolicy elektrod i ostatnio za pomocą metody polarograficznej, zdefiniowanie natury jonów na podstawie rysunku charakterystyki prądowonapięciowej elektrolitu mianowanej w słabych polach elektrycznych.