Aztek to drukarnia, której siedzibą jest Bielsko. Jeśli ktoś nie orientuje się, gdzie ono się znajduje, powinien kierować się na Kraków bądź Katowice, skąd do Bielska już nietrudno trafić. Oferujemy druki najwyższej jakości dzięki zatrudnianiu wysoko wykwalifikowanej kadry pracowników. Sporządzany przez nas druk usatysfakcjonuje każdego, nawet bardzo wymagającego klienta. Wiemy, jak ważne jest rola pisma, którego powiernikiem niejako jesteśmy. Od najdawniejszych czasów towarzyszyło bowiem cywilizacjom ludzkim, było przekaźnikiem ich kultury, pomocą w kontakcie, utrwalało różne wydarzenia. Najstarsze znane nam pisma pochodzą ze Wschodu, natomiast na naszym kontynencie – ze starożytnej Grecji i Rzymu. Jednak nie zawsze pisanie było tak proste jak teraz - nie tylko mało kto w ogóle znał alfabet, ale i technicznie sprawa nie wyglądała ciekawie.

Za pierwszy, raczej dość prymitywny materiał pisarski Greków i Rzymian uznajemy skały, płyty kamienne i kamień. Następnie mamy do czynienia z płytami glinianymi, brązowymi oraz z drzewa. Z upływem czasu pojawiły się małe tabliczki z cyny, brązu i ołowiu, które były znacznie wygodniejsze i bardziej praktyczne w użyciu. Pisano na nich także listy. Gdy wynaleziono wygodniejsze materiały pisarskie, ołowiane tabliczki utrzymały się tylko jako „tabliczki zaklęć”, zawierające zaklęcia oraz złorzeczenia. Starano się oddać je demonom podziemnego świata, stąd rzucano je zaraz przy grobach lub na dno rzeki. Zaś tabliczki brązowe przetrwały w armii rzymskiej, używano ich jak swego rodzaju legitymacji z odpowiednimi danymi żołnierza.

Najszersze zastosowanie na Wschodzie znalazły tabliczki z gliny, podczas gdy w Grecji raczej zastępowano je odłamkami zużytych naczyń glinianych, „skorupkami” (ostraka). Kiedy pojawił się papirus, był dla większości ludności za drogi, dlatego ubożsi nadal posługiwali się ostrakami. Były one także używane przez biura i banki, wykorzystywano je np. na różnego rodzaju notatki bądź pisano na nich listy. Niezwykle rozpowszechniły się tabliczki z drewna – utrzymały się przez cały okres starożytności, były używane w szkole, w korespondencji, a także w notowaniu wiadomości. Owe tabliczki powlekano woskiem, na którym ryto znaki specjalnym rylcem (stylos). Natomiast drugi koniec rylca był płaski, po to by można nim było zetrzeć pismo oraz wygładzić wosk. Często dwie do czterech tabliczek łączyło się z jednej strony rzemykiem lub sznureczkiem. Gdy przesyłano tabliczki w formie listów, owiązywano je sznurem, a jego końce łączono pieczęcią.

Najważniejszym materiałem, na którym pisano książki oraz dokumenty, był importowany z Egiptu papirus; pojawiał się od około VII wieku p. n. e., a w Grecji rozpowszechnił się w V wieku p. n. e. Wg opisu Pliniusza Starszego materiał odpowiedni do pisania wykonywano z papirusu – rośliny, dzieląc papirus za pomocą igły na bardzo cienkie, lecz w miarę możliwości szerokie pasy. Najlepszego gatunku były kawałki ze środka łodygi, jakość zależała także od kolejności nacięcia. Uzyskane pasy łączono na desce zwilżonej wodą z Nilu, ponieważ powszechnie było wiadomo, że wartki prąd wody ma w sobie siłę niczym klej. Najpierw na ustawionej pochyło desce przyklejano (po obcięciu z obu stron ich skrawków) paski biegnące pionowo, następnie nakładano kolejną warstwę pod kątem prostym. Obie te warstwy tłoczono pod prasą, kartki suszono na słońcu, a następnie łączono ze sobą (tutaj już za pomocą kleju). Zwój nie mógł obejmować więcej niż dwadzieścia kart. By go otrzymać, po wysuszeniu i sklejeniu kart wygładzano papirus muszlą czy fiszbinem. Owa wygładzona strona niewątpliwie lepiej nadawała się do pisania. Oczywiście strona zapisana znajdowała się wewnątrz zwoju. Jego szerokość zależała od całego formatu książki (a więc od długości papirusu), zazwyczaj wahała się od 20 do 30 cm lub w granicach 12 - 15 cm w przypadku mniejszych zwojów. Zdarzały się jednak zwoje szerokie nawet na 40 cm bądź też miniaturowe o szerokości 5 cm. Długość była bardzo różna, sięgała czasem aż 10 m! Kolumna pisma nie obejmowała więcej niż 35 – 40 liter. Dbano także o ich staranne wykonanie. W III wieku p. n. e. kolumnę zwężono do 20 – 25 znaków, a spotyka się nawet rękopisy wykonane szczególnie starannie o ilości znaków w kolumnie od 10 do 15.

Jeden koniec zwoju umocowywany był przy drążku z zagiętymi końcami. Podczas czytania brano zwój do prawej ręki i zwijano lewą, niekiedy za pomocą drugiego drążka. Po lekturze trzeba było przewinąć cały zwój tak, by początek tekstu znalazł się na wierzchu. Zwoje przechowywało się w glinianych pudłach lub skrzyniach. Przy drążku umocowywano na kartce tytuł książki, który wpisywano także na kartce przy skrzyni.

Do pisania wykorzystywano również skóry, jednak produkcja jej jako materiału pisarskiego została udoskonalona i rozpowszechniona dopiero w II w. w mieście, od którego wziął swoją nazwę – w Pergamonie. Od pergaminu pochodzi inna forma książki, która z czasem wyparła papirus i przetrwała do dziś. Tak na papirusie, jak i na pergaminie pisano starannie przyciętą na końcu trzciną. Do pisania na papirusie była stosowana farba – rodzaj tuszu, sporządzana z sadzy i gumy. Przechowywało się ją jako proszek, który przed użyciem rozprowadzano w wodzie. Na pergaminie pisano, używając atramentu robionego z glasówek. I tusz, i artament były nadzwyczaj trwałe, skoro do dziś czytelne są papirusy sprzed tysięcy lat.